Η προοδευτική Έδεσσα......Υπάρχει άραγε;

Πρόσφατα ο Εμπορικός Σύλλογος Έδεσσας (χαιρόμαστε ιδιαίτερα γιατι τον τελευταίο καιρό δραστηριοποιείται περισσότερο) απήυθυνε κάλεσμα σε όλους τους εμπόρους της πόλης για συγκέντρωση-συζήτηση πάνω στα καυτό θέμα της φορολογικής επιδρομής από το Υπουργεείο Οικονομικών προς τους Ελεύθερους Επαγγελματίες (κατάργηση του αφορολόγητου ορίου - επιβολή κεφαλικού φόρου 10% επί δικαίων και αδίκων). Το κάλεσμα οργανώθηκε αρκετά καλά, δηλαδή μοιράστηκαν φυλλάδια σε όλα τα μαγαζιά από τον Εμπορικό Σύλλογο τα οποία ενημέρωναν για την κατάσταση και ταυτόχρονα καλούσαν στην συγκέντρωση-συζήτηση σε ημέρα και ώρα που τα μαγαζιά ήταν κλειστά. Άπειρος όπως είμαι σε αυτού του είδους τις συγκεντρώσεις, από την αρχή αναρωτήθηκα μήπως ο χώρος της αίθουσας του πολιτιστικού κέντρου του Δήμου Έδεσσας (στους καταρράκτες) ήταν πολύ μικρός για να χωρέσει όλους τους Επαγγελματίες. Έκανα λάθος.
Φτάνοντας εκεί (και 5 λεπτά αργοπορημένος) διαπίστωσα οτι έξω από την αίθουσα υπήρχαν 8 άνθρωποι από τους οποίους οι 4 του Διοικητικού Συμβουλίου. Σκέφτηκα οτι οι υπόλοιποι περιμένουν μέσα και αυτοί είχαν βγεί για τσιγάρο. Έκανα και πάλι λάθος.
Οι 8 έγιναν 15 στην πορεία της συζήτησης. Αυτό ήταν όλο! Δεν ξέρω τον ακριβή αριθμό, αλλά υπολόγιζα οτι θα έρθουν να μιλήσουμε για την απίστευτη αυτή φορολογική αδικία γύρω στα 100 άτομα, με την λογική πάντα πως πρόκειται για θέμα ζωτικής σημασίας ύπαρξης και λειτουργίας των επιχειρήσεων! Όταν ρώτησα τι συμβαίνει ο Πρόεδρος μου είπε πως ''έτσι είναι πάντα. Κανείς δεν έρχεται για οποιοδήποτε θέμα και να τους καλούμε''.
Πρόκειται κατα τη γνώμη μου για μια ευρύτερη στάση παθητικότητας της κοινωνίας της Έδεσσας σε όλους τους τομείς. Δεν είναι δηλαδή το πρόβλημα μόνο των Ελευθέρων Επαγγελματιών. Είναι όλων - και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτούς - των βολεμένων στον καναπέ τους και στην καρέκλα του γραφείου τους. ''Ωχ αδερφέ'' σου λέει ο άλλος. ΄΄Εγώ θα κάνω τη διαφορά; Εγώ θα λύσω το πρόβλημα; Καλα είμαι στην ησυχία μου''. Όμως κάποτε πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι: μήπως η παθητική αυτή στάση μας απέναντι στο σύνολο των προβλημάτων της μικρής μας πόλης ή του επαγγελματικού μας κλάδου, διαιωνίζει και μεγαλώνει τα προβλήματα; Το σίγουρο είναι οτι δεν τα λύνει, γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν.
Ενεργοποίηση χρειάζεται, εγρήγορση και όχι εφησυχασμός. Αντίδραση με ήρεμη δύναμη σε οτι θεωρούμε λάθος. Η συμμετοχή πρέπει να μας γίνει βίωμα. Συμμετοχή σε μια απλή κουβέντα, ή σε μια εκδήλωση η οποία όμως να βγάζει προτάσεις και συμπεράσματα, και ας είναι και λάθος. Ο προβληματισμός και η ενεργητική στάση των πολιτών δεν έβλαψε ποτέ καμμία πόλη. Μόνο έτσι και η δική μας πόλη θα πάρει τα πάνω της. Μόνο έτσι οι νέοι άνθρωποί της δεν θα την εγκαταλείπουν.
Είναι δύσκολο να αλλάξει κάποιος στάση ζωής. Γιατί γι αυτό μιλάμε. Πρέπει όμως να αφυπνιστούν οι δημιουργικοί Εδεσσαίοι. Αρνούμαι να πιστέψω, όπως μου λένε πολλοί, οτι δεν υπάρχουν. Υπάρχουν σίγουρα δημιουργικά και υγιή στοιχεία σε κάθε κοινωνία. Χρειάζεται όμως να βρούν τρόπο έκφρασης. Πρέπει να ανοίξουμε την κοινωνία μας περισσότερο σε νέες ιδέες. ίσως να προέρχονται και από άλλες πόλεις. Να τις ακούσουμε και να μην τις φοβηθούμε και ας τις κρίνουμε, βλέποντας τι από αυτά μπορεί να εφαρμοστεί στην πόλη μας και τι όχι. Άλλωστε δεν χρειάζεται και πολλά μια πόλη που από μόνη της είναι στολίδι. Να μην είμαστε παθητικοί χρειάζεται.....